En hoe gaan we dat oplossen?
Alweer door het ontplooien van zogezegd “goede” aktiviteit: we moeten met zijn allen bomen beginnen planten!

Eerste opmerking daarover: in Vlaanderen bijvoorbeeld, waar? Tweede opmerking: eerst ergens hele wouden kappen, om daarna ergens anders bomen weer te gaan aanplanten, lijkt me geen echt efficiënte aanpak. Zo kunnen we bezig blijven!

Derde opmerking: het is niet voldoende bomen aan te planten; men moet ze ook laten staan en laten groeien. Goede bedoelingen zijn onvoldoende: men moet op lange termijn maatregelen nemen, en de aangeplante bomen daadwerkelijk met de tijd een bos laten worden (en er dan geen autostrade door trekken, of er een verkaveling van maken). Anders is dat allemaal dweilen met de kraan open.

Pag 2/3

Wat is dan wel de oplossing? Wie ziek is, moet rusten;wie koorts heeft, moet uitzieken. Moeder Aarde wil met RUST gelaten worden, want al die yange aktiviteit van al die mensen maakt haar ziek. Al die hyperkinetiese kinderen moeten dus een beetje rustiger leren worden: zich minder (onnodig) verplaatsen, en een economie die duurzame goederen produceert ipv nutteloze brol om winst te kunnen maken. Verkeer en industrie zijn niet alleen verantwoordelijk voor het grootste deel van de natuurvervuiling, maar ook voor de opwarming der Aarde. Het zijn niet de koeien die winden laten, en de tuinmannen die een vuurtje stoken, die daarvoor aansprakelijk zijn. De titel van het krantenknipsel is trouwens verkeerd: we moeten niet de wereld redden, want “de wereld” is de realiteit die we zelf maken. Als onze wereld  dus het voortbestaan van de Aarde -en op termijn ook van de mensheid, “ons”- in gevaar brengt, dan moeten wij die wereld veranderen.

Op macroschaal houdt dit in: gewoon OPHOUDEN met die dingen die daarvoor nefast zijn. Het lijkt kinderlijk eenvoudig, maar “men” moet het ook echt willen: andere prioriteiten stellen, minder geobsedeerd door winst-maken zijn.