Pag 3/3

Op microschaal houdt dit in: niet steeds meer en meer willen, maar genieten van wat men heeft. Niet steeds willen doén-die arbeids-en bezigheidsethiek: zijn we mensen, of zijn we mieren?- maar leren kijken, beschouwen en filosoferen. Wie ouder wordt, moet leren wijzer worden, ipv te zagen over wat hij niet meer kan; elk verlies houdt immers een (soort) winst in! En tevreden leren zijn met wat hij heeft, ipv bang te zijn om het te verliezen; want eens zal hij het toch moeten loslaten!

Nieuwe bomen planten is dus op zich best OK, maar oude bomen laten staan, en jonge bomen laten groeien, valt te prefereren. Men ziet bij dit alles immers iets fundamenteels over het hoofd: bomen zijn levende wezens die tijd nodig hebben om te groeien, en om tot een gemeenschap uit te groeien. Bomen planten is geen implantaat-what's in a name?-: de bos-wording is een (ecologies) proces. Een bos is net zomin “een verzameling bomen”, als een mens “een verzameling organen” is.
Bomen planten wanneer het biotopies evenwicht van Moeder Aarde uit balans is, is zoals een chirurgiese ingreep: misschien noodzakelijk, maar in ieder geval een symptoom-bestrijding. Healing is beter: ophouden met Moeder Aarde te belasten, zodat het natuurlijk herstelvermogen of regeneratie-proces haar werk kan doen. Laat ons daarom die natuurprocessen in onze tuinen en in onze omgeving voelen, en ook vrijwaren. Door onze tuin niet op te kuisen als betrof het een kamer in ons huis. Door meer respekt te betuigen voor de ANDERE levende wezens die NAAST ons op diezelfde Aarde leven. Geef hen ruigten, geef hen schuilplaatsen, gun hen rust en ruimte. Mensen en bomen: één front!

Op mijn verjaardag, 1 februari 2007