VERDERE KOMMENTAAR

Lezersbrieven die wél gepubliceerd worden, behoren doorgaans tot het “gematigde type”, ttz dat zij akkoord gaan met de inhoud, maar opmerkingen hebben op de vorm, en meer bepaald het agressief karakter van de “publikaties”. Eigenlijk stellen zulke reakties Skepp dus niet echt in vraag, en roepen zij rationalisten op om wat verdraagzamer en ruimdenkender te zijn (wat dan weer niet echt kan vanwege hun fundamenteel-rationalistiese visie). Als Skepp zich trouwens wil profileren als een “belangenorganisatie” van de exakte wetenschap, zou zij er beter aan doen deze misbruiken aan de kaak te stellen die de naam van die wetenschap hanteren (zoals reklames met “het is wetenschappelijk bewezen”). Voor de rest bewijst Skepp de vooruitgang van de kennis en de kommunikatie in de wereld een slechte dienst door open deuren in te stampen en gemakkelijke slachtoffers uit te zoeken om af te schieten. En stelt ze zich op als een arrogante betweter die waant dat kennis haar privé-domein, en de waarheid haar alleenrecht is.

Maar goed, laat ons nu proberen de dingen op een rijtje te zetten, om de lont uit het kruitvat te trekken: het (bijkomend) probleem van SKEPP, naast zijn verkeerde en virulente attitude, is, dat het van de problemen in de zgn “paranormale wereld“ misbruikt om zijn eigen problematiek mee te verbergen. Bijvoorbeeld: het stelt (terecht) het onvermogen of de onwil van de paranormale sector aan de kaak, om limieten te trekken, maar het erkent anderzijds (ten onrechte) zélf op geen enkel moment de limieten van zijn “materialisties scientisme“ of “wetenschappelijk reductionisme“. Daarover verder meer, maar eerst dit: het zoeken naar een “externe vijand“, is een gekende strategie om de aandacht af te leiden van de interne problemen.

Dat is een veelgebruikte strategie in de politiek bvb: als president Bush van de USA Sadam Hoessein tot aartsvijand en publieke vijand nummer 1 bombardeert(!), is dat een truuk om de aandacht te verleggen van zijn belabberde binnenlandse politiek en problemen. Irak aanvallen, was een “gemakkelijkere“ optie dan pakweg de gevolgen van de orkaan Katrina aan te pakken. Dat is ook een veelgebruikte psychologiese ontwijkingsstrategie: wanneer iemand je op een fout of een tekortkoming wijst, val hem dan aan, want zo verzet je de aandacht van jou naar hém.
Behalve dat die manie om “aan te vallen“ een teken is van een erg autoritaire instelling (=men stelt zich op als “de baas“ die de krijtlijnen uitzet en de regels bepaalt), schuilt daar vaak een zware teleurstelling achter.

Pag 2/7