Professor Vermeersch is eigenlijk een “mislukte predikant“ die vanuit een zware teleurstelling over de religie, een wetenschappelijk rationalist geworden is, die “vanuit het kansel“ blijft (s)preken. Professor Betz is eigenlijk een “mislukte alternatieve therapeut“ die vanuit een zware ontgoocheling over de alternatieve sector, een rabiate allopaat is geworden. Professor van Bendegem is eigenlijk een “mislukte wijsgeer“ die vanuit zijn teleurstelling over filosofiese eenduidigheid en duidelijkheid, een eenzijdig wetenschapsfilosoof geworden is. Ronnie Martens is eigenlijk een “mislukte astroloog“ die vanuit zijn teleurstelling dat de astrologie niet die ultieme wetenschap kan wezen, een fervente tegenstander ervan geworden is.

En ik kan zo nog een tijdje doorgaan. Belangrijker is echter van zich te realiseren dat er achter die agressiviteit van SKEPP een zware frustratie zit, de frustratie van niet te hebben gevonden wat men erin zocht, en dat die aanvalsdrift dus ook en tegelijk een AFREKENING is. Dit over het onverdraagzaam en fanatiek gezicht dat zo'n rationalisme kan aannemen. Laat ons nu de VERSCHILLENDE problemen die in die aanvalslust op één hoop worden gesmeten, uit het kluwen ontwarren en één voor één onder de loupe nemen.
Met de SKEPP-problematiek zijn 3 HOOFDPROBLEMEN verbonden:
1/SKEPP hanteert het konfliktmodel
2/SKEPP staat een eenzijdig materieël rationalisme of een wetenschappelijk positivisme voor
3/SKEPP gebruikt de (evidente) misbruiken van de paranormale sector als alibi

1/HET KONFLIKTMODEL

Er bestaan ietwat vereenvoudigd, twee soorten kommunikatie. Eén die op begrip en samenwerking gefundeerd is, en waarbij men elkaar tijd, ruimte en aandacht geeft om zijn standpunt uit te leggen, en waarbij men elkaar probeert te begrijpen. En één, waarbij men elkaar direkt in de haren vliegt, elkaar GEEN tijd, ruimte en aandacht geeft, en waarbij men alleen strijdt om het gelijk van zijn eigen standpunt.
Het eeste is een praten MET, terwijl het tweede een praten TEGEN is. Het eerste zoekt bruggen te leggen of een verstandhouding te kreëren; het tweede zoekt het twistgesprek op. Het is niet echt de bedoeling van ruzie te gaan maken, maar wanneer men direkt zijn “"mentale wapens“ bovenhaalt, dan kan dit op niets anders dan op een mentaal en verbaal gevecht uitlopen. De eerste vorm van kommunikatie heeft een coöperatief doel: het SAMEN uitzoeken van iets (een vraagstuk, een situatie, een probleem, een onderwerp,....). De tweede vorm van interaktie heeft inherent een destruktief doel: de “vijand“ vernietigen, het gesprek bemoeilijken om er zijn voordeel uit te halen, de tegenpartij aanvallen en verzwakken, er een gevecht van maken om het te winnen.

Pag 3/7