Pag 2/2

En hier ligt mij derde reden: als op termijn Sinterklaas hierdoor letterlijk en figuurlijk “doodgedrukt” wordt, zal ik dat erg jammer vinden. Niet alleen omdat ik er persoonlijk als kind goede herinneringen aan heb gehad (Sinterklaas vond nochtans plaats tijdens de toenmalige blok voor de examens), maar ook en vooral omdat bijvoorbeeld met de tv-reeks “Dag Sinterklaas”, deze figuur nieuw leven werd ingeblazen.

Daar tegenover heeft de Kerstman weinig te bieden: een rondbuikig figuur met een rode gluwijnneus die op kerstmarkten met een bel staat te zwaaien en alleen een “hohoho” uit de mond kan laten klinken. Men zou hem voorwaar van openbare dronkenschap kunnen verdenken. En ik vrees dat we niet moeten wachten op de kommercie die van Amerika komt overwaaien, of op Walt Disney, om een heropwaardering van de Kerstmanfiguur te krijgen.

We raken zo stilaan de essentie aan: zowel Sinterklaas als de Kerstman zijn archetypiese sjamaanfiguren. Vandaar al dat wit en rood in hun uitdossing: rood voor levensvitaliteit, en wit voor sereniteit. Het zijn in wezen spirituele personages. Het tijdstip van het jaar waarin deze feestdagen vallen, illustreert dit alleen: met de intrede van de herfst en de winter treedt een vergeestelijking in. Een tijd om te mediteren over wat in dat jaar heeft gebracht, wat men moet afwerken en healen, en wat men voortaan beter zou kunnen aanpakken. Tussen al die konsumptie en al die schranspartijen die zich opnieuw rondom ons zullen afspelen, is een dosis sfeer en vergeestelijking wat ik ieder van jullie toewens.

1 december 2006