Art 69
Sneeuwklokje(Galanthus)

De oorspronkelijke groeiplaats van sneeuwklokjes zijn de bosachtige streken in ZO-Europa, de Kaukasus en Turkije. Ze behoren tot de vroege voorjaars-bloeiers van de onderlaag die hun korte cyclus doormaken vooralleer de strui-ken en bomen hun bladeren ontvouwen, en voor de vaste en meerjarige plan-ten van de kruidlaag beginnen uit te groeien. Zij kunnen dat, omdat zij uit-groeien uit bolletjes. In de Lage Landen werd het Sneeuwklokje vanaf de 16e eeuw geïmporteerd en als stinsenplant in kuipen, potten, kasteelparken en kloostertuinen gehouden, van waaruit het "ontsnapte" door te verwilderen.

Deze "inburgering" is alles behalve algemeen, maar integendeel zeer plaatse-lijk: het sneeuwklokje is immers gebonden aan een zeer specifieke standplaats om te gedijen. Een beetje schaduw, een beetje zon, zoals onder een boom; een vochtige, voeselrijke en humeuze standplaats, zoals in een bos. Pas wanneer de plant zich helemaal goed voelt op haar plek, maakt zij zij-bolletjes aan. Het kan dus jaren duren, vooralleer er veldjes ontstaan. Sneeuwklokjes kunnen heel "eigenzinnig" zijn, en dan "verdwijnen" ipv te groeien in bepaalde tuinen. Dat komt nagenoeg nooit omdat ze opgegeten zouden worden: ze zijn immers giftig door de aanwezigheid van alkoloïden. Als je zo'n korte levenscyclus hebt, en zoveel tijd nodig hebt om je ergens te "vestigen", is immers zo'n ver-dediging tegen vraat noodzakelijk.

De wetenschappelijke naam Galanthus komt van de Griekse woorden "gala" =melk + "anthos" =bloem, dus betekent: melkwitte bloemen. De naam Sneeuwklokje komt vanuit de evidente ervaring die miljoenen keer is opge-merkt geworden, dat Sneeuwklokjes zich in hun uitkomen NIET door wat koude of sneeuw laten tegenhouden. Het levert fotogenieke kiekjes op, van Sneeuwklokjes-in-de-sneeuw, zoals die hierboven links. De plant is hiertoe in staat omdat ze een soort antivries aanmaakt, waardoor het tegen vorst be-stand is. Bovendien is het in staat de inwendige temperatuur tot 10° te doen stijgen boven de omgevingstemperatuur. Kortom, het Sneeuwklokje is opti-maal uitgerust om vriesweer en sneeuw te trotseren, en steekt derhalve zijn "kop" boven aarde van zodra zijn tijd gekomen is: in januari-februari.

ASTROLOGIES valt dit samen met de Waterman-periode. In deze periode is de natuur weliswaar nog steeds in winterslaap, maar er zijn kleine voortekenen merkbaar dat er een ommekeer op til is. Planten die dán be-ginnen te bloeien zijn zeldzame voorlopers, want bij de meeste planten en bomen zijn slechts zeer latente en summiere tekenen merkbaar zoals het zwel -len van de botten. Het is een beetje zoals in het menselijk lichaam dat slaapt: het organisme blijft in rust, maar de organen beginnen wel volgens de tijds-klok aktief te worden. In de jaarcyclus der seizoenen, vertegenwoordigt febru-ari dus zowat de eerste tekenen van een vernieuwd leven. In de bloe-mensymboliek staat het Sneeuwklokje voor de hoopvolle verwachting van wat komen zal. In de Tarot-kaarten van Isis zijn de Sneeuwklokjes kaart 28 die staan voor een "periode van verwachting en vermoeden, met een vast ver-trouwen in de toekomst".

Hier en daar kan men vinden dat "het sneeuwklokje een glansrol had in het Keltiese Imbolc-feest, dat de lichtgodin Brigid (Birghit) vierde, en waarbij de ontluikende vruchtbaarheid van de aarde centraal stond". Dat werd gevierd op 1 februari. Wat daarvan klopt, is dat de Christelijke kultuur die oude feest-dag van de Keltiese kultuur heeft "overgenomen" en heeft verchristelijkt tot een christelijke feestdag, namelijk Lichtmis. Maar wat NIET klopt, is dus die plaats van het Sneeuwklokje, en de inhoud die eraan wordt gebeven. In de tijdschronologie klopt dit immers langs geen kanten: ten eerste waren de Kel-ten totaal ONbekend met het Sneeuwklokje, dat groeide in Oost-Europa. En ten tweede is 1 februari NIET het tijdstip waarop de natuur (echt) wakker wordt. Dat de meeste ooien in die tijd hun lammeren zouden krijgen, is al-weer foutief: weliswaar kunnen sommige schapen dan reeds bevallen, maar de meeste worpen vallen bij de ECHTE lente in maart-april. De oude indeling in de maanden van de Dierenriem -met de betreffende Ram-periode- gaat veel vroeger terug in de tijd. Dat Kelties Jaarwiel is dus veel recenter van "conceptie", met name eind van de 19e - begin van de 20ste eeuw, met de her-opleving van Wicca- en Druïde-rituelen. Al bij al was februari sedert oudsher de sprokkelmaand: de periode waarin de hout-en voedsel -vooraaden be-gonnen op te geraken, en dat men moest beginnen sprokkelen om de winter te overleven. Wat zou men met nieuwe dieren om te voeden moeten aanvan-gen, wanneer het gras in de weiden nog niet aan het groeien was?

Het verhaal van het Sneeuwklokje, is dus in zekere zin het verhaal van de seizoenen in het Noordelijk Halfrond. Sprookjesschrijver Hans Andersen heeft daar een verhaal "uit het omgekeerde" uit gepuurd: een knolletje dat zo hard droomde van de zomer, dat het zijn kopje al omhoog stak bij de eerste stralen van de winterzon.
"Tijd voor een grote voorjaarsschoonmaak", zoals men alweer bij Wicca kan lezen? Neen hoor, daarvoor is het veel te vroeg en nog te koud. Die grote schoonmaak van zowel de inboedel als zijn lichaam is alweer voorbehouden voor het aanbreken van de ECHTE lente. "Feest" dat alweer door de Christe-lijke kultuur werd verchristelijkt tot Pasen. Zoals men kan merken: verwar-ring troef, als men probeert aan deze seizoenskalender te rammelen om hem te doen konformeren aan zijn eigen zienswijze.

Wat er dan ECHT vanaan is , en blijft, is dat Waterman op originele wijze het leven "viert". Door UIT de box te denken, te mediteren over de mogelijk-heden die voorhanden zijn, en naar nieuwe manieren te zoeken om iets te realiseren. Plannen maken voor wat komen zal. En de draak steken met "het oude" dat dit tegenhoudt, en alleen herhaling wil van wat daarvoor was. Vrij en blij; rebels en speels! Dat is de boodschap. Ik kan het weten, want ik ben op 1 februari geboren.

Want de winter staat al eeuwenlang symbool voor aftakeling en verval, eigen aan het oud worden. In de film The Winter Guest wordt dit gesymboliseerd door een sneeuwklokje dat kwetsbaar zijn hoofd buigt en dreigt te knakken in de gure wind. Het hoofdpersonage verzet zich met hand en tand tegen de ver-oudering, maar toch weeft de dementie al spinnewebben in haar hoofd. Noem het geen "toeval" dat een aantal jaren geleden uit het (Kaukasiese) Sneeuw-klokje de stof galantamine werd geïsoleerd, die gebruikt wordt in de behan-deling van Alzheimer en sommige andere vormen van dementie (onder de naam "Reminyl"). Zo bekeken blijven de menselijke hersenen en geest "jong" zolang een persoon erin slaagt zich te vernieuwen. Biologies is het Sneeuw-klokje een plant, die een enorm grote variatie in bloemgrootte, kleur en vorm kent.
Als ANALOOG KRUID kan het Sneeuwklokje daarom dienstig zijn voor deze mensen die zich opgesloten voelen in een stramien, situatie, pro-blematiek, handikap, patroon, .... en niet weten hoe daarUIT te geraken. Ze kunnen zich niet helemaal doorzetten zoals ze zijn, of zich niet helemaal to-nen zoals ze zijn. Ze zijn bang om uit de toon te vallen, of om af te steken te-genover de anderen vanuit hun anders-zijn. Maar daar is niets verkeerds aan: omarm je excentriciteit ipv die proberen te verstoppen. Accepteer jezelf volledig zoals je bent, en probeer geen delen te "amputeren" om "acceptabel" te worden bevonden. Je bent een buitenbeentje, een voorloper, en wees er fier op. Niet iedereen kan een konformist zijn!

Naast Waterman-Uranus, is er nog Vissen-Neptunus aktief in het Sneeuw-klokje: het blijft doorgaans tot een stuk in maart bloeien. De Neptunus-ener-gie "works in mysterious way's". Daarmee wordt bedoeld: in zijn Neptunus-wezen voelt de mens zich fragiel en kwetsbaar. Als een soort "speelbal" van het leven. Onder Neptunus vallen dan ook die "mysterieuze" aftakelingen die hem kunnen "te beurt vallen" als men pech heeft.
Als KOMPLEMENTAIR KRUID kan het Sneeuwklokje helpen bij al deze ziektes die onder noemer "ongrijpbaar" en "mistig" vallen. In de jaren 1950 werd Sneeuwklokje gebruikt bij de behandeling van polio in Bulga-rije. Op basis van deze ervaring, wordt daar onderzocht in hoever het Sneeuw-klokje ook zou kunnen helpen in het herstel van neurologiese aandoeningen, zoals multipele sclerose, de ziekte van Parkinson, het chronies vermoeidheids -syndroom, myasthenia gravis (spierzwakte) en de ziekte van Lyme. De giftige stof -het eiwit lectine- wordt onderzocht in het kader van aids-hiv-remmers.

Bij dit alles moet benadrukt worden dat het Sneeuwklokje een giftige plant is, en blijft., waarmee reeds dodelijke "ongevallen" zijn gebeurd. Gebruik het dus ALLEEN als een tinctuur in een gedoseerde vorm. Ik heb een voorstel-protocol gevonden voor het maken van een gestandaardiseerd homeopaties middel van het Sneeuwklokje, maar ik weet niet hoever men daarin al opge-schoten is.