Pag 7/9

ASTROLOGIESE KALENDER

De astrologiese kalender berust op een geheel ander concept, dan waarmee men de astrologie doorgaans benadert: hij wil de weergave zijn van de energiepatronen in het hier en nu. De geboortehoroskoop geeft een blauwdruk van het energeties potentiëel dat men bij zijn geboorte heeft meegekregen. De astrologiese kalender geeft op zijn beurt een blauwdruk van de soorten energie (hun problemen en hun boodschap) die op een bepaald tijdstip geldig zijn, en wel voor ALLE mensen. Met dien verstande: hoe meer een bepaald energiepatroon interaktie heeft met het eigen energiepatroon(zoals kan afgeleid worden uit zijn horoskoop), hoe meer déze energie voor een bepaalde persoon relevant en geldig zal zijn. De astrologiese kalender wordt ieder seizoen vernieuwd.

KRACHTLIJNEN ZOMER 2022

De zomer 2022 lijkt wel op een studiecase voor astrologie-studenten, want alle mogelijke astrolo-giese figuren passeren de revu: Trigons (3 aansluitende driehoeken in 1 Element), T-vierkanten, Zandlopers of Diabolo's, en Vliegers; soms verschillende gelijktijdig, of ingebouwd in een complexe samenhang met zowel negatieve (T-vierkant, opposities) als positieve (door een driehoek en een sextiel) overbruggingen. Het is geen pretje om daar een coherente samenvatting van te maken, en ik kijk met nieuwsgierigheid uit hoe collega's zich van deze moeilijke taak zullen kwijten. Eén ma-nier om dat te ontwijken, is alvast het gekende euvel van eindeloze horoskoopanalyses die eigen-lijk ...... niets helderder maken, en niemand wijzer maken. Een valkuil die men vooral voor deze behandeling van de Zomer 2022 zal moeten vermijden.

Een goede invalshoek om de krachtlijnen te verduidelijken, is alvast de comeback van het vier-kant Saturnus-Uranus te belichten. In het begin van de Zomer, in Kreeft, staan deze Planeten nog 97° van elkaar; maar omdat Saturnus retrograde loopt (=schijnbaar achteruit in de Dierenriem vanuit het perspektief van de Aarde), verkleint langzaam maar zeker de orb tussen beide. En in Leew is het al zover: de orb is 95° geworden, en heeft dus opnieuw zijn afstand van werkzaamheid als vierkant bereikt.

Even in het kort herhalen voor wat dit vierkant Saturnus-Uranus staat: de botsing tussen de kon-servatieve waarden en standpunten, met de progressieve. Het establishment verdedigt de status-quo, en wil de dingen behouden zoals ze zijn (niet in het minst om daarbij hun eigen positie in te verdedigen), terwijl de vooruitstrevende krachten in de samenleving zaken die verkeerd lopen, juist zouden willen zien veranderen. Konservatieven denken veeleer in termen van wetten, normen en plichten; terwijl progressieven meer denken in termen van vrijheid, solidariteit en mogelijkheden. Tussen beide gaapt een wereld(beeld) van verschil, en het is precies dáár waar alle fricties, span-ningen en botsingen plaats vinden. Dat kan binnen een gezin, een familie, een vriendenkring, of een groepering optreden, maar natuurlijk net zo goed in de politiek, op school, in het openbaar leven of in de maatschappij; zowel op microschaal, als op macroschaal.
Behoudsgezinde ouderen verzetten zich tégen sociale veranderingen (niet in het minst omdat zij dat zo gewoon zijn), terwijl de jongeren in hun onbevangen ontstuimigheid kritiek leveren op wat er verkeerd loopt, en op een aanpassing of korrektie daarvan aansturen. Het vierkantsaspekt kan zich daardoor ook als een generatiekonflikt manifesteren, omdat ouderen die iets bereikt heb-ben, deze positie en status zullen willen behouden, en jongeren die hun plaats in de gemeenschap beginnen op te eisen, deze zullen willen neerhalen. De dialoog tussen rechts en links is geen ge-makkelijke konversatie, en heeft vaak meer weg van een dovemandgesprek waarbij beide kampen zich ingraven in een soort loopgrachten-oorlog, elkaar vanuit hun stellingen beschietend met hun ideologie en beliefs.

Als INDIVIDU zit men "daartussen", en wordt men daarmee gekonfronteerd, of men daartoe zin heeft, of niet; of men nu "partij" kiest of niet. Want het pendulum tussen de verrechtsing en demokratisering van de maatschappij en kultuur, blijft heen en weer slingeren, en het hangt af van de gezamenlijke inbreng van alle burgers waar die blijft hangen. In de sixties bleef hij nadruk-kelijk links hangen, wat dan ook een verrukkelijke tijd was voor kreatieve en rebelse geesten. Thans neigt de slinger meer naar rechts: het nieuwe "normaal" en de meer konventionele moraal, het meer "moeten" en minder "kunnen", met de nadruk dat de vrijheid moet ingeknot worden voor het welzijn van iedereen. Er komt weer een retoriek en een argumentatie op de proppen, die ik reeds in mijn jeugd heb gehoord en waartegen mijn generatie zich heeft afgezet. Onze "helden", onze boeg-beelden, beginnen bij bosjes te sterven en dus van dat maatschappelijk beleid en debat te verdwij-nen, maar verdorie: hebben wij daarvoor de sixties meegemaakt, om ons nu als een bende schapen te laten doen? Ik dacht het niet!!

Omdat alles tegenwoordig zo korrekt volgens de regels of volgens het vooruitgestippeld plan moet gebeuren, voelt iedereen zich min of meer in een dwangbuis of keurslijf gewrongen. Improvisatie wordt niet meer toegelaten, omdat men een paniese schrik heeft dat "de dingen uit de hand zouden lopen" (zoals bij de COVID-pandemie). Chaos lijkt de grote vijand te zijn geworden, en kontrole de grote vriend. Maar schijn bedriegt en angst is een slechte raadgeefster: men geeft signalen dat men "zichzelf niet meer kan vertrouwen", terwijl het juist dat vertrouwen in zijn medemens, en niet dat wantrouwen is, dat in moeilijke tijden de mensen elkaar doen helpen heeft. De solidariteit, de spontane zelforganisatie, de broederlijkheid, en de verdraagzaamheid waren draagkrachten die in de sixties mensen bij elkaar bracht en emancipeerden. Leve de vrije wil. Leve Waterman!



De détailbesprekingen per Teken van de Dierenriem in de Zomer, vind je terug op de hierna vol-gende pagina's door eenvoudig op de hiernaast staande knop "Verder" te klikken.